La Trappe de HH wel in

Het was vandaag inderdaad het weertje wel. Sinds vorige week was de route al min of meer maar dan meer besloten en vastgelegd. Zodoende moest Tilburg het worden. Wisselen met nr 174 dus.
Hoewel HH enige aarzeling deed voorkomen aangaande temperaturen deed HF het zijne ertoe en werd aldus besloten en op weg. Dat het een speciale dag zou worden bleek uit de volgende zaken:
> er wordt de komende weken niet door de HH in deze samenstelling gewandeld
> HF bewoog zich op nieuwe schoenen
> in plaats van bij het station het de schalkse HF besloten dat wij bij het klooster zouden starten.
(natuurlijk weet u weshalve: daar is het bier).
> TomTom moest het zonder zekering doen en HF spaarde aldus.

Dit kunnen de HH beamen

eigener hopjes

Wat feiten op een rij:
> Trappistenklooster Koningshoeven
> La Trappe
> Kerkeindse Heide
> Brekxsche Hoven


Allemaal zaken die u tijdens de wandeling als bagage meekrijgt en uw geestelijke en lichamelijke gesteldheid zullen voeden met aanhoudende inspiratie. Heeft u dan de komende periode een dip of zit het eens niet mee stelt u zich dan eens voor wat het betekent als u dit niet zou hebben! Zoveel verschil is er aan de buitenkant van uw prachtige lichaam niet waar te nemen.....

Op onzinnige wijze wist HF wel de weg naar Tilburg op een vlotte wijze te doorgronden (hij komt hier immers vandaan), maar bijna op de plek van bestemming moest er weer zo nodig site seeing worden gedaan. HH toonde zich een ware bijrijder en gaf geen commentaar. Achteraf natuurlijk een prachtige rit maar te voet deden wij ook een stuk. Enfin, uitstappen, HH de oude en HF de nieuwe schoenen aan en hupsakee op weg.
Eerste stuk asfalt maar na stallen op nr 10 RA en gaat de natuur u tegemoet komen. (Kerkeindse Heide). Houdt u er rekening mee dat het laatste stuk voor de snelweg drassig en grassig kan zijn en is. Wij liepen langs de grote weg, hilarisch hoe mensen uit de caravan met een kopje koffie en een zelfgemaakte etenswaar ons niet begrijpend aan staarden (meer in de trant van: hoe komen die nu achter het hek?) gingen wij via een slinkse methode gebruik makend van taluds eerst omhoog, RA, direct de weg oversteken, LA, dan weer naar beneden alwaar wij een doorsteekje vonden. Bij lantarenpaal 21 (komt na nummer 20) RA het bos in. Wij ontmoetten daar twee volkomen willekeurige wandeldames, die wij beleefd maar wel concreet passeerden. hopende dat dit de eerste en laatste keer zou zijn. Yes.

Vandaag ff leeg natuurlijk

U zit nu in de Brekxsche Hoven. Het is ondoenlijk om iedere bocht en route aanpassing te beschrijven aangezien de download u van alle informatie voorziet. Doe vervolgens als HH en kies op tijd LA, echt 100 m voor het spoor, wandel langs een lokaal bosje en RA de Zonderlokstraat in. Hoewel men alle coniveren aan u zou willen verkopen is daar geen tijd voor. Aan het eind gaat u als het ware een fietspad LA en komt de lange dreef als gevoel naar voren. Blijven lopen is het advies en alle niet aanwezige bankjes negeren. Onderweg langs en over wilhelmina, treinen aan de rechterzijde en idem station. En natuurlijk de eigen fanmail vergaderplek. Bij de fa Interpolis (wij maken geen reclame) is een mooie tuin waar u de hammen en dranken kunt nuttigen. Ter plekke maakten wij een bewijsopname.

Hier kunt u op ons gemak rusten ender verpozen.

U moet het treffen als u wilt bestellen

Wanneer deze onzin allemaal klaar is gaat u via de stationstraat het dynamische Tilburg in. Volgt u hierbij goed de beschrijving want men doet moeite om u tot pure wanhoop te drijven. Maar als het ons lukt....nietwaar?



Uiteindelijk gaat u via de PLUS + haven de stad uit, langs bebouwing en oranje gekte aan de rechterzijde en aan het eind LA langs wederom het wilhelminakanaal. Onderweg passeert u de motorvrienden waar volgens HF (hoe hij dat weet ....) de HH geen lid van kunnen dito mogen worden. Wij dachten even dat een persoon in kwestie ons tegemoet kwam maar dat bleek een fata onzin te zijn. Intussen spraken wij beleefd met een hondenuitlaat service en vervolgden alsmaar onze route. Eerst nog onder twee bruggen door en eindelijk de ophaalbrug LA over. Op dat punt heeft u reeds zicht op de vertrek lokatie en roept u om bier. (niet hardop).

niet een maar + haven

Dit laatste stuk asfalt is als vanzelf en voor u het weet kunt u de schoenen uitdaan, HF had geen blaar dit keer, en beweegt u zich (niet door de hoofdingang) via de mariakapel naar de uitspanning alwaar bieren in diverse vormen en omvang verkrijgbaar zijn. Tevens serveert met quadro turbo bitterballen, waarbij de uitbater ons waarschuwde dat 8 stuks ruimschoots de lading dekt. Dit laatste kunnen wij beamen. Bent u net als met 2, dan zijn deze acht ballen voorzien van een speciale gistingmixinhoud ragout voor ferme wandelaars een uitdaging. Onderweg naar huis vormt de opboering een herinnering aan een geslaagde wandeling.

Overigens zal de bevooorrading en ontvreemding van de goederen iedere dag een avontuur zijn getuige deze beelden....

Een tip die de wandeling u meegeeft: Toch teveel gedronken en wat loom in de benen? Vanaf het plein voor de kloosterpoort vertrekt een bus naar station Tilburg.......

Mooi was die tijd...........

Herhaling van zetten (of passen). Dat kan tot zeer duidelijke resultaten leiden. De rode draad in een bestaan bijvoorbeeld. Sommigen herkennen dat en bestempelen dat noodlot in goed Nederlands als "the story of my life". Anderen, die bijvoorbeeld in het Leven zitten, zijn blij met de Rode Draad, zodat ze naar hartelust eens kunnen ouwehoeren en slap lullen over datgene waarmee ze de kost verdienen en de nodige boterhammen kunnen aanschaffen. Weer een andere groep tijdgenoten zullen direct denken aan het flosdraadje (al dan niet gewaxed), dat door bloed de rode kleur heeft aangenomen. Op dat waxen zouden we graag wat dieper ingaan. HF had in verband met de pensioengerechtigde leeftijd van zijn wandelschoenen ( ruim 25 jaren trouwe dienst) de euvele moed tesamen geraapt en was richting een knaagdier, dat tevens voor outdoorsporters een uitkomst kan zijn, gegaan. Dat had hem naast een enkel windei een paar prachtige nieuwe voetvergezellers opgeleverd. Het waxen daarvan liet op zich wachten. Als afscheidsreceptie had lijming der rechter oude schoen zich voorgedaan, zodat niet in stilte maar wel gepast een laatste odewandeling zou kunnen plaatsvinden. HH kwam HF op een nette wijze ophalen. Echter was er sprake van enige stagnatie op de VB-brug. Het installeren van de gekozen route (op verzoek van de HF-schoenen in Zeeland) vergde ook wat extra inspanning. Maar ruimschoots voor het middaguur vertrokken de HH naar Serooskerke (nee, die andere, op Schouwen-Duiveland). Om het geheel nog wat meer uitstel te verlenen, waren door derden wat vertragende elementen op de route aangebracht. Ook de routeplannert had blijkbaar opdrachten van die strekking ontvangen. Maar op een gegeven en waarschijnlijk bij toeval op het juiste moment, werd de startplek aangedaan, echter niet nadat het de zware taak van HH was een parkeerplek te vinden. Onderweg bleek overigens dat beide HH iets vergeten waren, maar wat; ja, dat was ook redelijk snel weer vergeten. Van buiten geheel koel deden de HH het schoenritueel. Iets in de atmosfeer was echter anders dan anders. Desalniette-ondanks vanaf de haven bij Schelphoek langs een pruttelmeeuw lekker richting de oude (of is het het oude) caisson, dat op geheel eigen wijze en risico betreden mocht worden. Voor het aftreden gold desgewenst hetzelfde. Langs de niet-duitse herder en plotseling op asfaltweg. Nu zijn we nog vergeten te vermelden, dat de route vandaag -you als kenmerk droeg. Het kaartje leek duidelijk, maar in combinatie met de richtingaanduidingen kon zelfs een blind paard in de war raken. Zodoende HH-ingrijping en vanaf dat moment heerlijk vrij wandelen. De HH verzekeren u; zelden was er sprake van een dergelijke ongedwongen sfeer. Lanterfanteren en zwierezwaaien zijn begrippen die niet eens zijdelings de zorgeloosheid der HH kunnen beschrijven. Zelfs het niet-mogen betreden van een ontdekgebied leverde geen enkele wanklank, maar slechts begrip op. Ja, als de HH de vrijheid ruiken is er spake van overgave, ook al is de aal (of paling, zoals anderen zeggen) voorzien van de kleur meestalbruin. Al ditgene maakte wel behoorlijk veel warmte in de HH los. Bij gebrek aan medemensen in de buurt ter deling der warmte werden kledingstukken uitgetrokken en toevertrouwd aan de HH-auto, die (geheel toevallig?) even dichtbij was. Langs de Fritureluur (geen zeldzame vogel, overigens) met het al dan niet zilte nat aan de rechter zijde en grasschapen ter linker flank, trok het duo naar een plek, waar even gestopt en gelaaft kon worden. Vriendelijk en mededeelzaam gezelschap werd ons deel. Al filosoferend over het doel van aanlagerwalbootjes, het meeuwenopstootje en vooral het lepelaargebeuren werden smaakvol bereidde broodjes al dan niet met gepeperde of gekipte spijzen naar de respectievelijke magen verwezen. Het vocht deed het afwerkende werk. Langs de uitkijktoren, die we graag rechts lieten staanliggen, kwam toen het moment van de begroeting van de papiertjeshoeve. Jonge plaatselijke jeugd was aan het klootviolen met een nepkinderwagen en dito-kind. HH wist de jeugd er haarfijn op te wijzen dat zij Van Der Hoekjes zijn. Grote verbazing bij diezelfde VDH-nazaten. Hoe kon HH nu de wetenschap bezitten omtrent hun achternaam? Zonder de verwarring weg te nemen staken we de provinciale weg over, die toepasselijk de naam Provinciale Weg draagt. Langs de koppensnellers, die we te snel af waren, richting camping de Gevarendriehoek of een naam van gelijke strekking. Hier bleek dat de linkerschoen van HF behoorlijk gefrustreerd aan de wandeling was begonnen. Logisch, want alle aandacht ging uit de rechter, die middels allerlei kunstzinnige plakgrepen geacht werd het geheel naar behoren te kunnen beëindigen. Voor zover aanwezig, had het keelsgat van de linker daar een misselijkmakend gevoel aan over gehouden. Geheel onverwacht gebeurde dan ook het onverwachtte: in overleg met de schoen liet de zool bijna geheel los. Het kikkergelach en de gluurcamper ten spijt ging de reis gewoon voort, mede dankzij het dapper aanspreken door HH van een plaatselijke boerenmiddenstander. Dat resulteerde in touwen in verschillende kleuren en in overleg met de bewakingshond werden mooie knopen aangelegd. Voor de HH was de zaak nu weer als voorheen. Wielfietsende tegenliggers en voetwandelende hondenbegeleiders enzo waren daar niet geheel van overtuigd. Maar genoeg over dat onderdeel van de dag. De boekenvrachtwagenbestuurder stuurde aan op dezelfde parkeerplaats als daar waar de HH. Alsof wij niet in de gaten hadden dat hij, ondanks de leus op de wagen, ruimschoots genoeg had van boeken. Schoentjes uit en op naar de plaats waar van oudsher (naar verluidt reeds in 1599 NC) de brouwers een haven hebben. Na rijp beraad kozen de HH voor het terras bij de Chinese Lange Muur, omdat die bij de Australische Lange Muur niet open was. Affligem dubbel en kleine loempia's verhoogden het plezier van de aanblik van kunstwerken, die voor onze ogen en aanwezigheid werden geschapen. De broodmagere meneer vanuit Duitsland kon van de binnen een uur naar binnengeklokte 2 liter bier slechts een beetje genieten. De HH daarentegen gingen zwaar voldaan terug richting stadse fratsen.

Number 23

Ons eater egg: ergens is lood verborgen

Zo, nu eerst maar dit. Wandelen kan leuk zijn maar overdrijving voert tot prestatie en lood in den benen. Daarnaast is het natuurlijk zo dat wij ook graag anderen uitnodigen tot en daar niet tussen willen komen.
Vandaar dat deze week uitvoerig met anderen en diversen is overlegd hoe nu verder. Limburg is geweest, daar hebben we het niet meer over maar het wandelleven moet wel verder. Hoe nu verder? Oh, u wilt het echt weten!
Nu dan, HF kwam met behoorlijke aarzeling, hoegenaamd had hij een file ontdekt en was aansluitend erin gaan staan, veel later dan gebruikelijk en verwacht ten huize van HH ter uiteindelijke ophaling. Hoewel jassen en der paraplu deelgenoot kunnen wij nu reeds verklappen dat gebruik ho maar.

HH had op verzoek diverse schaduw en lommerrijke wandelingen opgezocht op ons onvolprezen www en dus ook internet. Tja, toen kwam het keuze moment en hoewel HF de keuze aan HH liet wist de laatste toch HF te bewegen een voorkeur uit te duiden. Zodoende gingen wij groen wisselen en wel de nummer 23. 18 km zou het worden , zowel en inclusief heen als terugwandeling.

Na aankomt in het onvolprezen Veenendaal werd ons de bereiking ender parkeer getracht te ontmoedigen. Maar na omzwervingen werd toch besloten vanaf het begin en laat alle openbrekingen en asfalteringswerkzaamheden maar de ... krijgen.

Schoenen gewisseld, bij HF loodvulling, en op weg.

Dichterslaan helemaal uitlopen en na verloop wordt dit landweg. Onderweg nog even dit. Wilt u nooit ender nimmer gebruikte groene wissels als teken van ondankbaarheid zomaar weggooien? Laat dit een les voor u zijn.

Bij een donkergroen electriciteitshuisje RA en dan gaat het feest beginnen. Steeds met een lekkere schaduw werden de HH begeleid bij de eerste onzekere stappen. Wandelend komt u ook langs het egelmeer. Hier is sprake van dramatiek en laag water. Om hier dan een dergelijke meterunit te plaatsen lijkt de HH overdreven, mar een effect wordt wel bereikt. U moet zich hier wel gaan realiseren dat u de hele amerongse berg gaat beklimmen. Slaat de schrik u nu reeds om het hart dan is retournering nog steeds een optie.

Hebt u de aanwijzingen met goed gevolg dan kunt u bij AP21793 (met zes sprongen) LA en een stijgend grindpad. Hiermee wordt voorkomen dat de berg naar u toe komt. Eenmaal boven is uitpuffing maar ook uitrusting mogelijk en begint de kalme afdaling naar Amerongen. U blijft aan de buitenzijde en via statige huizen en dito kerk wandelt u langs het kasteel. Alhier was sprake van de gelukkigste dag van hun leven.

De HH werden hier (wij denken voor de zekerheid) begeleid door 2 heren en 2 dames. Terwijl de HH wat mijmerden over de dames werd er natuurlijk wel verder gewandeld. Vlak voor het kasteel LA en gaat u de laagte weer in. Vlak voor Zandvoort gingen wij bankzitten naast een heer die de telefoon tot nadere acties wilde bewegen.

Wij daarentegen nuttigden drank en spijzen. Verderop RA en dan gaat u door de bos-uiterwaarden combinatie en met bescherming. Wij ontmoetten hier hooglanders met mannelijke kenmerken maar niettemin begaan met het lot der HH. Klaphekken en voor de molen LA. Pannenkoeken kunt u maar de HH gunden zich deze niet, aangezien HF de dag reeds begonnen was met loden exemplaren gevuld met lood. En deze zaten inmiddels in de benen.

Bij de pannenkoek voorzichtig oversteken (Elsterstraatweg) en dan gaat u gestaag RD. U moet wel in de negeer modus zijn ingesteld anders wordt de verleiding te groot. Via RA fietspad en let op zandweg gaat u LA en is landgoed Prattenburg binnen bereik gekomen. Hoewel wij ons kunnen voorstellen dat u direct moet u toch 100 meter verder wezen. Wandelt u zoals de HH dan volgt strak langs dennenbos. Dat laatste moet u echt letterlijk nemen. Dus strakten wij zo strak mogelijk, overstaken een overdekt heideveldje en bijna aan het einde kunt u RA om een kijkje te nemen bij kasteel Prattenburg. De HH keken tot zij samen 2 ons wogen maar nietus dus. U gaat middels "Y" splitsingen vaak RA en uiteindelijk LA. U komt dan uit bij de Dijkstraat hoewel deze zich niet direct zo bekend zal maken. Aldaar is het wandelen tot aan huis 132b en dan kunt u RA. U herinnert zich mooie herinneringen en aha. Inderdaad, hier begon het allemaal. Nog steeds was de 2e hands groene wissel niet opgeruimd (foei!) maar wij gingen naar de auto en middels dit vervoermiddel gingen wij boeken lezen onderwijl bier drinkend en garnituren nuttigend. HF bestelde een emmer Hoegaarden, HH een zware kelk met Jupiler.

Bij het weggaan werd HH nadrukkelijk aangeroepen. Dit bleek in de familiesfeer te liggen. Om bepaalde vrouwen niet onnodig bezorgd te maken laten de HH het hierbij.

Mogen wij u de volgende keer weer kijkend, lezend en hopelijk genietend aantreffen?
Nog een tip: deze verhalen laten zich heerlijk lezen terwijl u laaft aan een helder dan wel donker bier, al naar gelang uw voorkeur.

Op en neer op de franstalige manier (belgische variant); segment laatst

We kunnen u wel in vertrouwen nemen en vertellen dat op enig moment er in de afgelopen dagen schaarste was op de markt der onzer favoriete biersoort. Onze gastvrouwen bleken zeer goede bronnen te hebben aangeboord, want dorstig zijn we nimmer geweest. Een reden te meer om geen slaapangst meer te hebben en de nachtrust sloop daarom geruisloos en met onze toestemming de slaapkamers binnen. En ja, zoals dat gaat, na gedane slaap is het goed ontbijten en lunchpakketjes maken. Dit maal met als additief een perfect gekookt eitje voor beide maaltijden. Komt altijd van pas. En dan de afsluitende wandelding. De HH hadden echt zin om zich te verplaatsen in de Voerstreek. Als bijkomend aspect een bezoek aan de abdij van de producenten van het goddelijke Val Dieu en ziedaar een route vanuit Aubel bood zich nederig aan. Nu hadden we de afgelopen dagen al geen klachten over de weersomstandigheden, maar (wellicht door het orakel) de Voerstreek wenste de rest een streek te leveren en zorgde ervoor dat warmte en zon in overvloed aanwezig waren. Net als schaduwrijke stukken op de route overigens. Met de auto over een smokkelroute door het bos (de HH en HD hebben een tijd geleden dit te voet gedaan. Was ook leuk.) werd Aubel bereikt. Ook in Belgïe een schoenwissel, want goede gewoontes moeten gekoesterd, nietwaar. De HH werden overigens daarna middels een vrolijke zomermarkt met velerlei flora en meer ontvangen, maar vlak voor de wandelstart ontsproot de echte blijdschap van de plaatselijke bevolking en met een werkelijk prachtige muzikaliteit liet de fanfare hun ingestudeerde liederen op ons los en konden we het dorp verlaten. Langs de voetbalvelden het weiland in. Het grote paard at rustig verder. Gelukkig voor ons waren de waakganzen omheind. De geluiden waren niet minder indrukwekkend. Via de Vieux Telleul de veldweg op om de kapel van St. Anna te ontmoeten. Zij was echter gesloten, maar het was wel een mooie plek om alvast even wat te drinken. Geen van de aanwezige koeien verstond de nederlandse taal, zodat we geen antwoord kregen op de, op zich, vragen van algeheel belang. Het pad naar het beekje was wat bezaaid met prikkeldraad en brandnetels, maar ondanks de korte broeken meer dan de moeite waard. Daar waar autobanden bijna klaar waren voor de oogst, was een gite met een petanquehotel en een nieuwerwetse caravanshow met bijpassende gebruikers en muziek. Waren er gister veel mountainbikers, vandaag viel hun aantal mee. Slechts enkele malen dienden de HH een opzij te doen. Iets aparts is overigens het dorp St. Jean Sart. Niet vanwege de naam, maar meer vanwege het vele omhoog (of omlaag, al naar gelang). De HH deden stijging en onderweg was het dat een nederlandse meneer met drie honden en een tweetal jongens ons vertelde dat hij van de route was afgeweken. Deze openhartigheid had wat ons betreft niet gehoeven, maar even later werd het doel van de ontboezeming duidelijk. "Hoe ver is het naar Aubel? Want de jongens en de honden". Vriendelijk en behulpzaam als altijd lieten de HH de diverse opties de revue passeren. Dat leverde bij de afwijkmeneer diverse malen de oplossing op, dat hij zijn broertje maar ging bellen. U weet het dus nu: als u het niet meer weet, bel gerust uw broertje. Veel stijging was er met de belofte dat een geschutskoepel zou worden aangetroffen. HF kon niet wachten, maar moest wel eerst even de gehele klim afmaken. In zijn ogen iets van heftige allure. Maar nadat er boven gedronken en wat gegeten was, kon hij zonder hijggeluiden de view van de omgeving incluis koepel filmies vastleggen. De gezichtjes en armpjes werden even van een laagje zonnebrandcrêmepje voorzien en hoepla, fort met de peerden. Het kruisbeeld werd bewaakt door een tweetal mensen op leeftijd en, net als de hond en diens begeleidster groette men ons vriendelijk. De poes van verderop deed overigens al zonnebadend alsof er geen sprake was van langskomende HH. Inmiddels roken we de bron van genot. Even nog wat eten en drinken en op naar de abdij. De brug in aanbouw zou genoeg steun bieden aan een voeruig tot 3,5 ton. Los van de niet-breedte leek ons dat onwaarschijnlijk. Onder het gewicht van de HH bewoog het ding al dat het een lieve lust had. O ja, lieve lust. De abdij; de HH waren niet de enige bezoekers, maar een dergelijke hoeveelheid bezoekers deed de HH besluiten, dat, afgezien van wat foto's, er verder geen acties (in de vorm van vochtige versnaperingen o.i.d.) zouden gaan plaatsvinden. We bliezen de aftocht langs de lekkende bus en een persoon die ons wilde wijsmaken dat de bus door de warmte was gaan zweten. Hijzelf zocht afleiding in een broodje dat waarschijnlijk smakelijk door de inhoud van het flesje Jupiler gevolgd zou worden. Afdalend kwamen we een groot gezelschap tegen. Tot onze verbazing bleken het in totaal 31 personen te zijn. Hindert niet, dachten we. Iets later kregen we een mooi uitzicht over de abdij voorgeschoteld, hetgeen ons andermaal opriep tot voedsel en vocht. Met name inzake het vocht hebben de HH HD-adviezen in oren geknoopt. Van een daaropvolgend wegkruis was de bewoner, zonder opgaaf van reden en zonder verhuisbericht aan de HH, vertrokken. Het Bois Dancy was ook leuk, maar toen we het weiland van daarna betraden, zagen we een lama, die zich achter een paal ging verstoppen. Meer dan ooit op onze hoede voor een spuugritueel namen we een ruime bocht. En dan komt er zo'n bruine Jack Russel ons vertellen wat er aan de hand is. Op de vraag van HH of de hond in questie nog meer te vertellen had, kwam geen antwoord. De informatie stokte. Nu HH toch op dreef was vroeg hij op vaderlijke maar niet minder mis te verstane wijze de volgende afdaling aan de plaatselijk gestalde en grazende koeden toch vooral voorzichtig te zijn en hunzelven niet te bezeren aan het alom aanwezige prikkeldraad. Zo, weer even tijd voor een slokske en het afschudden van menselijke achtervolgens. HF markeerde de weg en dwong derhalve de bedoelde personen tot deviatie. Vlak voor het kapelletje gingen we rechts. De route-ontwerper(s) waarschuwden ons, dat vanaf nu de paden slechts verhard zouden zijn en de grootste pret beleefd was. Dat zullen we nog wel eens zien, veronderstelden we. Bij Coul dachten we nog een hardloper te zien, die ons een sleutel achterna kwam brengen, maar dat bleek niet het geval. Wel kwam het einde der wandeling in zicht. Een beetje links/rechts/troelala en daar was Place Nicolay, de startplek van weleer. De markt was zo goed als ten einde en ook de fanfare was reeds afgedropen. We namen onze toevlucht tot een zonverlaten terras ter afsluiting van de geweldige vergezichten en omgevingsindrukken en bestelden, u raad het nooit, een Val Dieu. Onder het genot van een schoonmaakactie van de pleinbeheerder, een heenenweertje van papa,mamaenzoon en andere bezienswaardigheden gingen de gedachten uit naar ook nog een versnapering van vaste substantie. In mooi Waalsfrans deed de ober ons kond van de mogelijkheden. Worst of chips zou het wat ons betreft niet worden, maar het eerste wat genoemd werd en dan twee maal. HF had verstaan dat een fijn stukje kip de HH ten deel zou vallen. De toegepaste saus zou mosterd worden. Alleen dat van de mosterd bleek juist. Er werd voorgeschoteld een doormidden gesneden koude gehaktbal; was de laatste en die mochten we delen. Lief toch? Op weg naar de auto rommelde het flink in de lucht. Samen met de donkere wolken een aankondiging van onweer. Wegwezen dus. In Rotterdam streken we voor afsluitend iets neer bij een portugees restaurant aan de Schiedamsedijk. Heerlijke tapas en pils en Palm sloten het geheel af. Unaniem zijn de HH het er over eens: de streek e.d. nodigt uit voor herhaling. Tot gauw.

Dag 2. Van Gronsveld naar Epen en niet weer terug

Savelsbos

Verslagingen van den tweede dag in us limburgia. Kiek, dat gaot er nuh aon. Twas gisternenavond dat wie weze in den smidse, slechts open tot 2300 dus die HH deden het licht oet. Maar it was goeh. Onrustige nacht achter de rug. Hoe komt vraagt u? Voortdurende angst om in slaap te vallen. Maar op enig moment is opgegeven moed en zodoende dan toch ineens ochtend. U hoeft hier geen wekker niet te zetten aangezien vogelgeluiden, volledig natuurlijk natuurlijk u van een welverdiende nachtrust zullen vrijwaren. Goed, natuurlijk weten de HH waar Abraham het weer haalt maar wij willen het alhier aanwezige per dag orakel niet passeren zonder raadpleging. Zodoende gaan wij zo middels ontbijt, weer eigen lunchpakket maken, kamernummer niet vergeten en geen nr vijf opschrijven, wederom naar veolia om middels instappen en later uitstappen de wandelroute te aanvangen en dus ook te starten. Dat laatste had gisteren voetenaarde omdat begin bleek dichtbij terwijl de HH verder zochten. Maar zodoende weten wij wel waar de vd Laartjes wonen. Tijdens de instap was een uitgedoste dame reeds in de bus en met een hartelijkheid als of men een dagje ging winkelen werden de HH bekeken en opgenomen. Toen later een tweede dame zich hierbij voegde werd de conversatie verplaatst naar onderling. Men vergeleek schoenen, tassen en andere dames attributen. De uitgelatenheid deed het ergste vermoeden en inderdaad bleek later dat een winkeldag in Maastricht aanstaande was. Toen ineens ook de 4 dames die wij tevorenavond in de Smidse hadden bekennist zich tot ons wendden met blijkgeving van herkenning kon onze dag niet meer stuk. Ook hier lag Maastricht in de route. Een van de dames had een groeibroek aan, inderdaad dezelfde, zodat rekening werd gehouden met veul eten en dito drank.

HH walk vol I

Waterlevering

HF in kenmerkende houding

Nu gingen wij niet (naar Maastricht dient hieraan toegevoegd te worden). Gronsveld was ver genoeg en middels geen overstappen bracht lijn 57 ons aldaar. Wij wisten inmiddels dus op de plek des onheils zochten wij het niet ver maar juist dichtbij. Dat zoiets niet zou helpen wisten wij nog niet. Dus ook enig omzwerven zou het duren alvorens savelsbos aangehaakt kon worden. (Gronsveld bezit minimaal 2 kerkhoven dient wel te worden vastgesteld). In genoemd bos kunt u zowel opstijgen als in tegendeel afdalen tegengesteld. Hoe dan ook, zelfs een uitgetreden trappenpad is uw deel. Vergeet de banken en de omgeving en richt uw blik op Sint Geertruid want daar gaat het heen. U kunt hier verblijven maar ook doorwandelen zodat via Honthem Margraten bereikt zal worden. Hierbij passeert u het indrukwekkende amerikaanse oorlogskerkhof aan uw linkerzijde. Een moment van stilzwijgen is hier gepast. Margraten mag u door en aansturen op Reijmerstok, waarbij u net als de HH het watervoorraadje ter plaatse kunt aanvullen, want dat doet men al vele jaren in ongedwongen sfeer. Overigens kunt u hier ook andere zaken kopen. Dat een oudere dame haar kleinzoon de boodschappenkar hardhandig afhandig maakte is mooi meegenomen. HF had dit niet meegemaakt vanwege de inkopen vandaar hier. Het was slechts minzaam heet voor de winkel willen de HH u wel kwijt. Vanaf hier gaat het evenals eerder niet meer over een plateau maar moet er echt gewandeld worden. Draaihekjes, langs de gulp, Karsveld bruggetjes en onduidelijke paden langs de geul brengen u uiteindelijk in Slenaken. Vergeet u onderweg die ene fijne beklimming niet?

HH walk vol II

Wij deden hier de boswachter de groeten en kregen bier en bitterballen als geschenk, hetgeen achteraf toch op eigen rekening bleek te zijn. Hoewel HF de schoenen eerst niet wilde gingen zij later toch uit. Toen hadden wij ook meer zitruimte en voelden ons niet helemaal verlaten. Om ons heen kwamen zij met auto's met zonder vaste daken, heerlijk geronk van de motorrijders, etc. HH lichtte HF nog wel even fijntes in dat er een beklimming zat aan te komen en wel omhoog gaand. Dus achter de boswachter gaat het, via de flabberweg (even opletten!) en dan het bos in en later weer uit. Camping links, wandelaars overal en later RS naar de julianastraat. Hee denkt u, dat klinkt bekend. Inderdaad. Bij "Ons Krijtland" zoekt u doodlopend en gaat hier gewoon in. Afdalend en naar beneden gaand volgt een hartelijk weerzien met weer een hondenliefhebber en kunt u naar het hotel der HH.

Ons bier

Wij namen hier alsof het gewoon was enig bier en gingen later pas de douche pakken. Onderwijl werd gekeuveld met uitgelaten dames (4x) en kwamen de dames der uitbating ons ook nog even gezelschap houden. Maar dat belette hen niet om aan te geven dat eten bestelling echt niet later dan 19.30 kon plaatsvinden want men had het echt druk. Zie daar de verklaring.

Dan maar naar de Smidse om een maaltijd af te nemen. Bierdrinken kon later nog plaatsvinden maar dat hoefde niet, want ook de Smidse weet dit te vinden. Moe en voldaan togen wij naar ons hotel waar we natuurlijk nog bier moesten drinken. Wij hadden na vandaag immers nog maar enen dag om de dames van hun voorraad af te helpen.

Corine en Pauline

Proost en welterusten.

Wie sjoen os Limburg is deel A

Eindeloos wachten werd eindelijk gaan. Hieperdepiep; de HH gaan een weekendje wandelen in het hun dierbare Zuid-Limburg en nabijgelegen Voerstreekje. Voorpret was ruimschoots vertegenwoordigd en omdat HH HF meenam naar Epen, konden we daar het onbeschrijflijk leuke wandelhotel Het Groene Dal reeds op donderdagavond betreden. Goede plannen en moed in de knapzakjes meegenomen. Na enige plichtplegingen hadden de HH het al enorm naar de zin en voelden zich thuis. Dit kwam onder andere door de bieren van Val Dieu ( Leest u hier even mee? ), waarvan de eersten vrij snel naast ons hadden plaatsgenomen. Het zouden niet de laatsten worden tot ons groot genoegen. Ook leerden we Sammy en Marty kennen. Vervolgens nog even via omweg naar Café Sport met fijne microfoonmeneer, om daarna via snelvettehap terug te keren naar de slaapplaats. Redelijk vlot wisten we de bedden te vinden, want de volgende ochtend om 08.30 uur was ontbijten aangekondigd. 08.32 uur wilden de HH de eetzaal betreden, maar de openingstijden waren ietwat verlegd. Echter luttele tellen later zat het duo, inclusief veel andere gasten, te genieten van een zeer smakelijk ontbijt en prepareerden we een lunchpakketje. Op naar de bus naar Simpelveld was toen aan de beurt. Van de uitgekozen Zuid-Limburg wandelroute ging namelijk het gedeelte van Simpelveld naar Epen het spits afbijten. Dat afbijten ging de buschauffeur ook goed en om 10.00 uur stonden de HH in Simpelveld en kon de door ons zeer gewenste wandelsequence beginnen. Eerst even ronddolen in de plaats op zich, maar na raadpleging van een verkeersregelaar, de plattegrond en tot slot een plaatsbepaler gingen we langs het oude station naar het punt waar we de route op wilden pikken. Watr werd er volop gezuiverd en dat was zo te ruiken maar goed ook. De ietwat kreupele hond kon overigens wel leuk blaffen. Wellicht streekgebonden, maar kreupelhonden met gewrichtsvergroeïngen kwamen we meer tegen. Overal op de route werden we vriendelijk gegroet door de plaatselijk bevolking. Zelfs nog nadat HH pijpen had afgeritst en de HH beiden in T-shirts verder gingen. Het kleine jochie met bloemplukkend zusje en oma zwaaiden zelfs uitbundig. Dat gaf ons een gevoel, hetgeen onze vorstin ook moet kennen. Inmiddels hadden we al diverse wegkruizen meegemaakt en velen zouden volgen. Slechts 1 nertsboerderij kwamen we voorbij, maar die lag op duits grondgebied. Ook het enige wild van die dag, een lief klein konijntje, zagen we daar. Door het bos met veel vogelbrievenbussen naar langs Abdij Sint Benedictusberg. De bladblazer stopte bald te blazen en groette. De koe met pootvergroeïng kreeg van onder de brug visite. Door het uiterst kleine Mamelis weer naar Duitsland. Een stukje van nix. Bij Orsbach langs duitse humor, de Öl Möhle en de paddentrekwaarschuwing. Ondanks de niet-aanwezigheid van de gele brievenbus toch lekker langs het beekje gegaan naar Oud-Lemiers. Overigens zijn daar 's nachts duistere feesten bij het kerkhof. Het werd nu tijd om naar de Schuurmolen te gaan, want daar stond ons, naast het bezichtigen van een paardeninstructiezwembad, een ontmoeting met een clown te wachten, die op fijne wijze de ketting van zijn fiets kon laten haperen. Om het immense recreatiepark heen om Vaals binnen te gaan. Veel wielfietsers en de HH begonnen aan een serieuze beklimming. Vreemd genoeg voelde dat voor HH als een afdaling en na enig nadenken (valt niet mee) was HF ook deze zienswijze toegedaan. Als er iets als een Vaalserberg is, dan hebben de HH deze ontmoet. Maar verder moest het en wel naar het Driepuntenland. Na argeloos een drietal meiden van duitse afkomst de verkeerde kant te hebben opgestuurd, doekn we langs het labyrint het bos weer in en vonden daar het meest geschikte stekje wat versnaperingen en andere dingen, die de mens deugd doen. Het werd nu toch wel tijd om Belgies grondgebied te betreden en dat deden we bij Gemmenich. We zagen fraaie beelden en twee oude Citroenen van de CX-serie. Het bos weer in een toen, een open plek, bleek dat uit de wind en in de zon nogal veel warmte bij ons opwekte. De voortzetting door het bos duurde in verhouding behoorlijk lang, maar nadat HH bij het uitpuilende huis door een hond tegen de schoen was pepiest en het zien van een enorme dassenburcht, gingen we bij de camping bosuitwaarts. HH blonk nu weer uit in plannensmeedwerk, zodat we, afwijkend van de originele route, via een ander camping met tekoopcaravans en visvijver terechtkwamen in Sippenaeken. Daar wist HH van het bestaan van Auberge Le Barbeau. De dubbele hoeveelheid nacho's met en de Barbeautjes waren zeer welkom, ook omdat we bijna uit onze T-shirst waaiden. Over de camping terug en langs de Geul. Het ene meisje had veel meer bloempjes en dergelijke geplukt dan het andere, maar dat kwam door een bepaalde reden, werd ons verteld. De Volmolen was niet vol in bedrijf, zodat de HH, na luttle meters verder te hebben gelopen, de "thuisbasis"bereikten. Die bleek op een haar na 29 kilometer van het wandelbeginpunt te liggen. Waar we het vandaan haalden is een raadsel, maar volgens ons hadden we een Val Dieu wel verdiend. Aangezien de barmevrouwen zich daar wel in kon vinden, konden we op het terras het kleinood verorberen. Enige tijd en een douchebeurt later, lieten we ons door dezelfde barmevrouwen een zeer smakelijk maaltijd (soep vooraf, geschenken toe) voorschotelen. Voldaan keken we terug op deze dag.